“Een sprekend voorbeeld, dat is het zeker.” De man glimlachte naar zijn gesprekspartner. Ergens in de verte remde een trein.
“Gezwam, dat is het. Reken maar dat ze hier meer van zullen horen.” De gesprekspartner, die naast gesprekspartner ook nog jong, blond en drager van een net antracietgrijs pak was, snoof. De oudere man die daarnet nog zo stellig van een sprekend voorbeeld had gesproken, plukte onzeker aan zijn snor. Het was een donkergrijze snor met hier en daar een veeg wit. Zijn jonge metgezel wenkte naar een serveerster. Niet geheel toevallig was ze niet aan het werk en wel zijn verloofde. Ze lachte toen ze hem zag, en liep naar het tweetal toe.
“Dus je denkt…” zei de oudere man, maar de jongeman onderbrak hem. “Het is helemaal geen voorbeeld,” zei hij, terwijl hij de benen van zijn naderende verloofde bewonderde. “En het lijkt misschien sprekend, maar geloof me, spreken doet het niet.”
De oude man keek naar het water waar hij en zijn gesprekspartner tot aan hun enkels in stonden. Hij dacht na, terwijl de verloofde serveerster naderde.
“Maar goed, beste vreemdeling, zoals je ziet nadert mijn verloofde. Ik vond het een eer om deze sloot met je te delen, maar ik moet dringend mijn pak naar de stomerij brengen. Bovendien gaat het morgen regenen.” Hij keek bezorgd naar de strakblauwe lucht. “Daar moeten nog flink wat wolken heen gedreven worden, wil er morgen echt wat vallen.” De oude man knikte afwezig en staarde, in gedachten verzonken, naar de horizon. “Ach,” dacht hij bij zichzelf, terwijl hij zijn voormalige slootgenoot gearmd met een serveerster door het weiland zag wandelen, “was ik nog maar in de Puddingvallei.”
