De Puddingvallei

Hoofdstuk 1

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:24:29 +0000

“Een sprekend voorbeeld, dat is het zeker.” De man glimlachte naar zijn gesprekspartner. Ergens in de verte remde een trein.
“Gezwam, dat is het. Reken maar dat ze hier meer van zullen horen.” De gesprekspartner, die naast gesprekspartner ook nog jong, blond en drager van een net antracietgrijs pak was, snoof. De oudere man die daarnet nog zo stellig van een sprekend voorbeeld had gesproken, plukte onzeker aan zijn snor. Het was een donkergrijze snor met hier en daar een veeg wit. Zijn jonge metgezel wenkte naar een serveerster. Niet geheel toevallig was ze niet aan het werk en wel zijn verloofde. Ze lachte toen ze hem zag, en liep naar het tweetal toe.
“Dus je denkt…” zei de oudere man, maar de jongeman onderbrak hem. “Het is helemaal geen voorbeeld,” zei hij, terwijl hij de benen van zijn naderende verloofde bewonderde. “En het lijkt misschien sprekend, maar geloof me, spreken doet het niet.”
De oude man keek naar het water waar hij en zijn gesprekspartner tot aan hun enkels in stonden. Hij dacht na, terwijl de verloofde serveerster naderde.
“Maar goed, beste vreemdeling, zoals je ziet nadert mijn verloofde. Ik vond het een eer om deze sloot met je te delen, maar ik moet dringend mijn pak naar de stomerij brengen. Bovendien gaat het morgen regenen.” Hij keek bezorgd naar de strakblauwe lucht. “Daar moeten nog flink wat wolken heen gedreven worden, wil er morgen echt wat vallen.” De oude man knikte afwezig en staarde, in gedachten verzonken, naar de horizon. “Ach,” dacht hij bij zichzelf, terwijl hij zijn voormalige slootgenoot gearmd met een serveerster door het weiland zag wandelen, “was ik nog maar in de Puddingvallei.”

Hoofdstuk 2

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:23:01 +0000

Siebrand Snor was berucht in de Puddingvallei. Nu stond hij tot aan zijn enkels in een boerensloot. “Geitenkaas,” dacht Snor, terwijl het begon te schemeren.

Hoofdstuk 3

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:22:31 +0000

Het was al donker toen hij wakker werd. “Of is het niet al, maar nóg donker?” vroeg hij hardop aan zichzelf. Hij besloot dat het nogal donker was en ging op zoek naar een elektrische gitaar. Hij had al zó lang geen gitaar meer gespeeld, dat hij nog nooit van zijn leven een gitaar had aangeraakt. “Ja,” dacht hij bij zichzelf, “geitenkaas.” En hij klom op de oever van de sloot en begon zijn ene voet voor de andere te zetten en vice versa vice versa vice versa. Het sprekende voorbeeld bleef alleen achter in de sloot. Het keek Snor sipjes na.

Hoofdstuk 4

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:21:56 +0000

“In de Puddingvallei is het alle dagen dag.”
Het is misschien wel het minst bekende spreekwoord in de vallei, waar het vrijwel elke dag nacht is. En vice versa vice versa vice versa. De vallei staat bekend om zijn prachtige staartdelingen en om zijn heerlijke uitgebakken spekjes. En de Puddingvallei zou de Puddingvallei niet zijn als het het Karamelbos was geweest. Dat zou het veel liever hebben gehad, dat het het Karamelbos was. Maar de Puddingvallei zou het Karamelbos niet zijn als het de Puddingvallei was.
Er was geen reden om te denken dat Siebrand Snor de Puddingvallei ooit zou benadelen. Die reden was er ooit geweest, maar Siebrand Snor had hem laten executeren. Het was het begin van een schrikbewind dat bekend zou komen te staan als “Het schrikbewind van Siebrand Snor”. De ene na de andere reden werd over de kling gejaagd. Het waren er zoveel dat de kling op het laatst tot op de draad versleten was.
En nergens een elektrische gitaar te bekennen.

Hoofdstuk 5

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:20:21 +0000

Knuft zwiebelde met zijn zwezerik. Als een paling glibberde de droebel door de gniert. “Ach,” dacht Knuft, “waar is toch dat struweel?” En hij was zich dat met zo’n snelheid aan het afvragen, dat hij het meisje met de kruidkoek bijna onder de voet liep. Bedremmeld keek ze naar het knarsen van de belatafelde Knuft. “Och meisje,” zei die, “wie heeft er zo over jou zitten dremmelen?” Ze antwoordde snikkend: “Ach Knuft, tegen de draadsheid van Bombom Arie valt niets te beginnen, laat staan dat je er tegen zou kunnen eindigen.”
“Laten staan?” zei Knuft. “Dat wil ik best, maar jij hebt het net al laten vallen. En wie denkt Bombom Arie wel niet dat hij is?”
En het meisje zei: “Oh, dat weet ik niet. Ik weet hoe Bombom Arie wel niet denkt dat hij is, waarom hij het denkt en waar en wanneer. Maar ik weet niet wie. Overigens weet ik vrij zeker dat ik daarnet nog een kruidkoek had.” Het meisje keek naar de kruidkoek in haar hand. “Behoorlijk zeker, zelfs,” zei ze stellig, “want hoe kan ik hem nu in mijn hand hebben, als ik hem niet daarnet ook al nog had?”
Knuft greep de kruidkoek en smeet hem in het struweel. “Zo!” zei hij.
“Welnee,” zei het meisje zonder de kruidkoek, “zo kan het niet gegaan zijn. Toe, ga eens terug naar waar je vandaan kwam. Ik heb dingen die gedaan moeten worden.”
“Echt? Waar?”
“Ja, echt waar.”
“Nee.”
“Nee?”
“Waar?”
“Ja, waar. Heus. Serieus. Eerlijk.”
Knuft keek Toe na, die aan het teruggaan was naar waar hij vandaan kwam. “Waarom moest Toe eigenlijk weg, meisje? Je had hem net.”
Ze schudde haar hoofd. “Niet. Ik had hem al jaren en ik begon hem behoorlijk zat te worden. Altijd maar dat gebroggel. Waarom dat broggelen nou altijd maar moet waar ik bij ben. Zie ik er soms uit als een schoppenvrouw?”
“Soms wel, eerlijk gezegd,” antwoordde Knuft, “soms wel.”

Hoofdstuk 6

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:19:59 +0000

Ja, de puddingvallei. Waar de bloer vredig knervelt als de wissewassers slivven. Iedere keer als hij vreemdelingen naar verloofde serveersters zag wenken, dacht Siebrand Snor aan de Puddingvallei. Mits hij met zijn voeten in een sloot stond, natuurlijk, maar zeg nu zelf ook eens iets. Hier, ik zal een stuk wit laten, zodat je zelf ook iets kunt zeggen

Hoofdstuk 7

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:18:25 +0000

“Twijfel,” zei Siebrand Snor, “is eigenlijk een soort metafoor.” In de verte viel een boom. De man naast Snor had verstand van vallende bomen. Hij herkende het geluid als het typische geluid dat een vallende boom maakt als er niemand in de buurt is om het te horen.
“Waarvoor?” zei de vallendebomenkenner.
“Meta-foor.” antwoordde Snor.
“Twijfel eet eters?” vroeg de vallendebomenkenner, terwijl hij wanhopig probeerde een serveerster te wenken. “Potver!” riep hij. “Waarom heb ik nu mijn armen niet bij me?”
Siebrand Snor frummelde aan zijn snor. “Ha ja,” dacht hij, “eter-eters!” En hij zei: “Je armen liggen bij de Pretfabriek.” Hij wist niet waarom hij dat wist. Hij had ook geen enkele reden om aan te nemen dat het waar was.
De kenner van vallende bomen wiebelde ongemakkelijk heen en weer. Snor keek hem afkeurend aan. “Zou je dat niet gemakkelijk doen? Dit is zo ongemakkelijk. Voor een kenner van vallende bomen, het moet gezegd, heb je wel erg weinig verstand van de gemakkelijkste manier om heen en weer te wiebelen.”
De kenner van vallende bomen gaf schoorvoetend toe dat de gemakkelijkste manieren om heen en weer te wiebelen door andere kenners van vallende bomen misschien wel beter onder de knie gehad waren. “En hou op met dat geschoorvoet!” schreeuwde Snor. “Je jaagt de vissen tegen je in het harnas!”

Hoofdstuk 8

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:17:55 +0000

Geen geschoorvoet in de Puddingvallei. Daar had Siebrand Snor wel voor gezorgd met dat bewind waar iedereen zo van schrok. Met voeten werd niet geschoord, zo luidde de wet. Die had de klokken in de toren vervangen en luidde nu ieder decreet. Meestal twintig keer per dag, maar bijna altijd minder. En als de wet niet aan het luiden was, dan zorgde de oh zo draadse Bombom Arie wel dat er van schoren, al dan niet met voeten, geen sprake was. Het joeg de vissen in het harnas. En alsof dat nog niet erg genoeg was, zo deden de Geelmajoren. Die deden voortdurend alsof het allemaal nog erger moest. En niemand begreep waarom. Siebrand Snor wist wel wat hij met de Geelmajoren aan moest. Ja, hij wel. Hij husselde en trusselde de kwajongens totdat ze geen pap meer lustten. Hij haalde de sliep uit hun scharen en rammelde ze dwars doorheen.Tot de pap ze uit de oren kwam en ze de lust om “boe” te zeggen niet meer konden vinden. Nergens in de krochten was nog een restje lust te bekennen. En op het eind was zelfs de zwiebel uit hun zwezerik.
Maar Bombom Arie, ach, zonder de dremmel had hij Snor helemaal nooit nodig gehad. Dan had hij hem gewoon met rust kunnen laten, Snor en die vervloekte sloten van hem. Dan had hij de Snor kunnen scheren toen de peupelaars hem dat vroegen. Dan had hij geheel eigenhandig kunnen schrikken, bewind en al. Maar er was altijd de dremmel.

Hoofdstuk 9

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:16:19 +0000

En had niet Knuft, ja hij, geheel eigenhandig, zonder hulp van buitenaf of binnenop en met slechts het geglibber van de gniert als aanmoediging, Bombom Arie de deur gewezen? Nee, dacht Knuft bij zichzelf, trots als een regenboog, dat had hij niet. Bombom Arie had hem gevraagd waar de deur was en Knuft had niet gewezen.
Dat was lang geleden en nu had Knuft onenigheid met een knijterbijter. “Wat wij hier met z’n beiden hebben,” dacht Knuft, “ik en deze knijterbijter, is niet enig. Integendeel.” Hij beschermde zijn knijter met zijn sjampeter. “Nu maar hopen dat er geen sjampetereter in de buurt is,” dacht Knuft, “want dan zal ik m’n sjoermeknoer tevoorschijn moeten halen.”
Welnu, dacht de knijterbijter, niet dan. Niet dan, niet toen, wel nu. En blij als een bij is rijstebrij beet hij knijter. Knuft vermeed de beet. “Nondeju!” schreeuwde hij. “Moet dat?”
De knijterbijter keek hem aan. “Zeg zwamneus,” sprak hij met schorre stem, “is die knijter van jou al gaar? Ik heb nog meer te doen over drie dagen.” Hij haalde een oogbol uit zijn kas en gaf die aan Knuft. “En zoals je kunt zien, ben ik aan de beurt.”
Knuft at de bol op. “Inderdaad.” zei hij, toen hij hem had doorgeslikt, “De gniert is warm vandaag.”

Hoofdstuk 10

Joeri Kobachen — Fri, 13 Feb 2009 23:15:48 +0000

De Skaggerbrat lag ooit in het zuiden van de Puddingvallei. Maar toen Siebrand Snor daar met scepters begon te zwaaien, stond hij op en vloog hij naar land ver, ver, ver weg. De Skaggerbrat hield niet van toen, niet van Siebrand Snor, niet van daar, niet van scepter en niet van zwaaien. Beginnen met liet hem koud, maar desalniettemin had de Skaggerbrat alle redenen om niet te houden van wat was verzameld en ze vervolgens gebruikt om de aanleiding te zijn van zijn vertrek. De grootste rivaal van Siebrand Snor had zijn biezen gepakt en ze meegenomen naar ver, ver, ver weg.
Niet iedereen was blij met het vertrek van de Skaggerbrat, maar niet iedereen was eigenlijk overal wel blij mee. Niet iedereen was een vrolijke blijerd. De Mopperpot daarentegen kon het vertrek van de Skaggerbrat niet waarderen, hoezeer hij ook zijn best deed. De Puddingvallei moest zijn Boer met Kiespijn al missen sinds het Onaangename Incident. Moest het nu ook nog eens de Puddingvallei zijn zonder dat de Skaggerbrat in zijn zuiden lag? De Mopperpot slaagde er maar niet in om zich voor te stellen dat dat de Puddingvallei zou lukken.